“Kamahalmahal ka, maramdaman mo sana ang pag-ibig na ako ang may akda.” Ang bawat pahina ay naglalaman ng pagsinta, pag-ibig na ikaw—ako ang may akda. Ang librong “Kumikinang rin ang bituin sa pahina” ay isang koleksyon ng tula, prosa, at lihim na pag-ibig na isinulat ng isang pusong lubos na nagmamahal—kahit sa katahimikan, kahit pa minsa’y walang katiyakan. Dito, isinasalaysay ang damdaming hindi mabigkas sa harap ng minamahal, ngunit dumadaloy sa bawat taludtod at saknong: tahimik ngunit matapang; takot ngunit totoo. Ang aklat na ito ay nahahati sa anim na yugto—mula sa pagkakatagpo, sa masayang presensya, sa sakit ng pagkawala, sa damdaming biglang namulat, hanggang sa mga “kung sakali” na bumubuo sa lahat ng hindi masabi. Ito ay alay para sa mga marunong maghintay, sa mga napagod ngunit hindi sumuko, at sa mga piniling magmahal kahit walang kasiguraduhan, sa mga nagmamahal, at minamahal. Kung ika'y minsang naging lihim na tagahanga, nagsulat ng mga tula sa gitna ng klase, o tumitig sa taong mahal mo habang nagkukunwaring walang pagsinta—makikita mo ang sarili mo rito. Ito ay kwento ng bawat “sana,” “baka,” at “kung sakali,” ngunit higit sa lahat, ito'y kwento ng isang pusong buo ang loob, kahit madalas ay hindi buo ang kasagutan. Sa mundong tila parating walang katiyakan, hayaan mong ang mga pahinang ito’y maging tala mo sa gabi—maliit ngunit may kinang, tahimik ngunit nagpapahalaga. Kasi kahit sa pag-ibig na hindi naipahihiwatig, kumikinang pa rin ang bituin sa pahina.