Eşkıyalık, genelde silahla veya başka bir şekilde zor kullanmak suretiyle yol kesip baskın yaparak mala, cana tecavüz, kamu düzeni ve güvenliğini ihlâl olarak tanımlanmaktadır. Türkiye Coğrafyası’nda görülen eşkıyalık olaylarını belli bir siyasi otoritenin ömrü ile sınırlamak mümkün değildir. Bu kitapta, 16. yüzyılın sonlarından 18. yüzyılın ortalarına kadar olan dönemde Osmanlı Türkiye’sinde ortaya çıkan ve aralarında bazı devlet görevlilerinin, aşiret, cemaat ve taifelerin yer aldığı eşkıyalık faaliyetlerini Maraş Eyâleti özelinde merkez-taşra ilişkileri bağlamında ele alarak, bölgede meydana gelen ve değişik kesimlerin tarafı olduğu eşkıyalık kaynaklı huzursuzluklar incelenmekte, Osmanlı Türkiye’sinde tespit edilen eşkıyalık olayları ile eşkıyadan korunmak için ve eşkıyalık faaliyetlerine yönelik olarak ne gibi önleyici tedbirlerin uygulandığı ilmi bir üslup içerisinde gösterilmektedir. Kitapta ele alınan hususlarda Osmanlı Devleti’nin eşkıya ve eşkıyalık olaylarına yönelik takip etmiş olduğu siyaset ve sonuçları, Başbakanlık Osmanlı Arşivi’ndeki Mühimme ve Şikâyet defterleri gibi birincil arşiv kaynakları üzerinden elde edilen belge/bilgiler çerçevesinde incelenerek okuyucu ile buluşmaktadır.