Ang kuwento ay umiikot kay Pariham, isang kabataang unti-unting naging simbolo ng tapang sa isang bayan na nababalot ng kawalan ng katarungang panlipunan. Sa kanilang komunidad, ang kapangyarihan ay hawak lamang ng iilang makapangyarihang tao na kumokontrol sa mga desisyon, yaman, at maging sa boses ng mga mamamayan. Dahil sa hindi pantay na sistemang ito, ang mga karaniwang tao—tulad ng mga magsasaka, manggagawa, at simpleng pamilya—ay madalas na nagdurusa at napipilitang manahimik habang ang mga nasa kapangyarihan ay patuloy na pinoprotektahan ang kanilang sariling interes. Lumaki si Pariham na nasasaksihan ang mga hindi pagkakapantay-pantay at ang paghihirap ng kanyang mga kababayan. Bagama’t isa lamang siyang ordinaryong tao na walang yaman o impluwensiya, ang kanyang malasakit at matibay na paninindigan sa katarungan ang nagtulak sa kanya upang ipagtanggol ang mga taong walang kakayahang ipagtanggol ang kanilang sarili. Unti-unti, nagsimula siyang magsalita laban sa mga maling gawain at pang-aabuso sa kanilang bayan. Habang tumatagal, ang kanyang tapang ay naging inspirasyon sa iba upang maglakas-loob na magsalita at ipaglaban ang kanilang mga karapatan. Gayunpaman, hindi naging madali ang kanyang laban. Sinubukan siyang patahimikin ng mga makapangyarihan sa pamamagitan ng pananakot, panlilinlang, at panggigipit. Sa kabila nito, hindi siya nagpatinag at lalo pang pinatatag ang kanyang loob. Sa paglalakbay ni Pariham, ipinapakita ng kuwento ang kahalagahan ng pagkakaisa, katapangan, at paninindigan laban sa pang-aapi. Sa huli, si Pariham ay hindi lamang naging isang tao, kundi isang sagisag ng pag-asa at paglaban para sa katarungan ng buong bayan.