Sanki çocukluk evimin kapısı açılıyor işittiğim her cümleyle, sanki tüm kırık beyaz buzlarım eriyor işittiğim her nefeste... Kuzguncuk’tan firar etmiş bahar, şimdi şurada aniden peydah oluyor... “İçeri geçelim...” diyor kelebek gibi etrafta dönüp herkesi içeri buyur eden pervane misali genç kızlar. İçeri, içeri, içeri... Ne güzel bir kelimeymiş şu içeri. “Ben hazırım,” diyorum kısık bir sesle. 2015 Necip Fazıl Öykü Ödülü’ne layık görülen Sibel Eraslan uzun bir aradan sonra öykülerini Babam İçin Beyaz Bir Kuğu’da topladı. Kadın olmak, kendi çocuğuna, başka çocuklara, hatta anneye babaya anne olmak, yazmak, sanata tutunmak, yalnızlıkların, hastalıkların içinden geçerken hayatı bir öykü gibi yaşamak… Odakta olanların, odağın dışında kalanların, henüz anlatılmamış kadınların hikâyesini anlatmak… Bu, hayattır. Ve böyledir…