این روایت درخشان، بخشی از تاریخ ایران از اوایل دوران رضا شاه تا انقلاب ۵۷ و هشت سال جنگ و مهاجرت از ایران را در دل خاطرات بیان می‌کند. بهانه‌ی روایت، يادداشتی ده صفحه‌ای از مادر روحی شفیعی است که پس از درگذشتش پیدا می‌شود و انگار همین زمینه‌ای می‌شود تا نویسنده نقل خاطراتی را آغاز کند و به نرمی و شیرینی با زبانی قصه‌گو میان اتفاقات مستند در حرکت باشد. با این که کتاب «دروازه‌های تمدن» داستانی نیست اما شخصیت راوی چیزی نیست که بشود از آن گذشت، چرا که راوی تنها یک صدای گزارشگر نیست. او صرفا تاریخ‌نویسی نمی‌کند و تعصبی از خود نشان نمی‌دهد. راویِ جهان‌دیده، آگاه و دوست‌داشتنی که پرمدعا نیست؛ و امروز که بیش از پیش نیاز داریم از گذشته بدانیم، چه بهتر از خواندن چنین کتابی که ما را به گذشته ببرد، به صفحاتی که با شادی و اندوه تنیده شده است. به ایرانی که بود، به رویاهایی که از دست رفت و البته با امید به رویاهایی که به حقیقت خواهد پیوست! *** روحی شفیعی: «دروازه های تمدن بزرگ» حاصل فکر و تجربه سالیان من است که آرام آرام به نوشتار درآمد و کتاب پر محتوایی شد و به لطف انتشارات نوگام انتشار می‌یابد. این کتاب بخشی از تاریخ شفاهی ما ایرانیان پراکنده در پهنای جهان است و من آن را به زنان و مردانی تقدیم می‌کنم که دل درگرو ایرانی آباد و آزاد دارند. اگر از فروش آن به شما، درآمدی برای من بدست آمد، آن را نیز در راه آزادی زنان و دخترکانی تقدیم می‌کنم که موهای رقصان در باد آنها، لرزه بر اندام قدر قدرتان می‌افکند. *** این کتاب را نشر نوگام در لندن منتشر کرده است.