May mga damdaming hindi na kayang itipa sa simpleng salita—kaya’t isinulat ko sila sa anyo ng tula. Ito ang “Sa Bawat Tula, May ‘Ikaw’”—ang ikalawa kong aklat, na isinilang mula sa katahimikan ng gabi, sa mga sandaling ako’y kaharap ng mga alaala, at ng mga salitang pilit kong tinatakasan ngunit laging bumabalik. Ang mga tulang ito ay para sa mga pusong hindi lang minsang nasaktan, kundi yaong piniling manatili—kahit wasak, kahit walang kasiguraduhan. Sa bawat saknong ay may tanong, may pagtatapat, may kirot na hindi humupa. Sa bawat pahina, may pag-amin: na minsan, may isang ‘ikaw’ na naging kabuuan ng mundo ko. Ito ay mga tulang isinulat hindi upang muling sariwain ang sakit, kundi upang unti-unting yakapin ito. Sapagkat sa pagharap sa pighati, natututo tayong huminga muli. Sa paglalantad ng ating kahinaan, doon natin muling natutuklasan ang lakas. Ako si John Rey A. Rodriguez—isang makatang piniling gawing tahanan ang mga salita. Sa aklat na ito, hindi ko lamang ibinabahagi ang mga piraso ng puso ko, kundi inaanyayahan kitang sumabay: dumaan sa mga alaala, lumangoy sa gunita, at kung kakayanin—bitawan kung ano ang kailangang bitawan. Sapagkat sa bawat tula, may bahagi ng sarili kong naiwan. At sa bawat tula, may ‘ikaw’ pa ring hindi ko kayang kalimutan.