از این کتاب میخوانید: بی توأم! چیز مهمی نیست... عادت میکنم باز با رقص قلم، شب را زیارت میکنم در سکوت بسترم هر اشک را میبوسم و برگی از ناگفته را بر دل حکایت میکنم رقص را بر موج گیسوی تو میدزد نگاه من به دستافشانی پیچک حسادت میکنم بغض را در لابهلای واژهها میپژمرم اشک را پیچیده در چشمم ملامت میکنم من همان نیلوفر پیچیده برموی توأم دست از عشقت نمیشویم... جسارت میکنم من میان معبد چشمان تو آشفتهام در نیایش از نگاه تو نیابت میکنم شاعرم؟ دیوانهام؟ هرگز نمیفهمم ولی گاهی از دلدادگی شعری قرائت میکنم میچکم بر تار و پود دفترم تا انتها قطرهقطره، واژهواژه از تو صحبت میکنم