از این کتاب میخوانید بی توأم! چیز مهمی نیست... عادت میکنم باز با رقص قلم، شب را زیارت میکنم در سکوت بسترم هر اشک را میبوسم و برگی از ناگفته را بر دل حکایت میکنم رقص را بر موج گیسوی تو میدزد نگاه من به دستافشانی پیچک حسادت میکنم بغض را در لابهلای واژهها میپژمرم اشک را پیچیده در چشمم ملامت میکنم من همان نیلوفر پیچیده برموی توأم دست از عشقت نمیشویم... جسارت میکنم من میان معبد چشمان تو آشفتهام در نیایش از نگاه تو نیابت میکنم شاعرم؟ دیوانهام؟ هرگز نمیفهمم ولی گاهی از دلدادگی شعری قرائت میکنم میچکم بر تار و پود دفترم تا انتها قطرهقطره، واژهواژه از تو صحبت میکنم From this book, you'll read: Without you-it's nothing serious... I'll adjust. Once more, with the dance of my pen, I'll worship the night. In the silence of my bed, I kiss every tear, And etch another untold secret onto my heart. Your gaze steals the dance from the waves of your hair- I mimic the wild curls with my jealous hands. I smother my sobs between the lines, And scold the tears tangled in my eyes. I'm still that lotus, twined in your hair- I won't let go of your love... forgive my boldness. Lost in the temple of your eyes, I borrow your gaze to pray for me. A poet? Mad? I'll never understand- But sometimes, in longing, I recite a verse. I spill onto the threads of my notebook, drop by drop, Word by word, speaking only of you.