تعریف نوآوری نوآوری فرآیندی است که کارآفرینان توسط آن فرصت‌ها را به ایده‌های قابل عرضه با بازار تبدیل می‌کنند. کارآفرینان اندیشۀ خیال‌پردازانه و خلاقانه را به یک توانایی پردازش منطقی و سیستماتیک در هم می‌آمیزند. این ترکیب کلید موفقیت است. بنابراین نوآوری یا ابداع، کاربردی و عملی‌کردن افکار و اندیشه‌های نو و بدیع ناشی از خلاقیت است. نوآوری، تبدیل خلاقیت به عمل و نتیجه است. نوآوری معرفی و کاربرد آگاهانه ایده‌ها برای طراحی و ارائه محصولات، یا فرآیندی جدید است که منجر به تأمین نیاز افراد، گروه‌ها سازمان‌ها، یا اجتماع می‌شود. نوآوری، به فرآیند ایجاد هر چیز جدیدی که برای فرد، گروه یا سازمان، صنعت یا اجتماع که ارزش مهمی داشته باشد؛ اطلاق می‌شود. نوآوری به هر نوع فرآیند فکری گفته می‌شود که مسئله را به طریق مفید حل کند. رابطه نوآوری و اختراع به مدت بیش از نیم قرن، تحقیق و توسعه ارتباط تنگاتنگی با نوآوری تکنولوژیکی داشته است. اختراع، نزدیک‌ترین تعریف به نوآوری است. دراکر معتقد است که هفت منبع اصلی در قبال فرصت‌های نوآوری وجود دارد که تنها یکی از آن‌ها در مورد اختراع صادق است. بنابراین، نوآوری چیزی فراتر از اختراع است و نوآوری نباید حتماً فنی باشد. نمونه‌های بسیاری از نوآوری‌های اجتماعی و اقتصادی وجود دارند. نوآوری یک نظریه یا طرح است که دانش و تکنیک‌های موجود را با هم ترکیب می‌کند تا مبنای نظری برای یک مفهوم جدید ایجاد کند. بنابراین نوآوری دارای ابعاد مختلفی است و در نتیجه موضوعی چند وجهی می‌باشد. مهمترین ابعاد نوآوری عبارتند از: 3 بنیادی در برابر رشد. 3 محصول در برابر فرآیند. 3 اجرایی در برابر فنی. نوآوری می‌تواند هم بنیادی باشد و هم رشدیابنده. نوآوری‌های رشدیابنده به نوآوری‌های منقطع، غیرمستمر، تحولی، اولیه، برتر و پایه اطلاق می‌گردد. نوآوری‌های رشدیابنده، حرکاتی کوچک برای تقویت و انبساط فرآیندها و محصولات و خدمات تثبیت شده هستند. در راستای هدف این بخش، تعریفی گسترده از نوآوری ارائه می‌شود که شامل محصولات جدید، فرآیندهای جدید و خدمات جدید، شکل‌های جدید سازمان، بازارهای جدید و توسعۀ مهارت‌های جدید و سرمایۀ انسانی است.