あらすじ
بوف کورِ صادق هدایت نقطهی شروع اوجگیری ادبیاتِ داستانیِ مدرن در ایران است. از سوی دیگر این قصه آغازگرِ مرگگرایی در ادبیات نوین نیز میشود. در واقع، آغاز ادبیات مدرن همراه میشود با شروعِ مرگستایی. همینجاست که ویژگیهایِ شخصی و تکنیکی هدایت از او استانداردی برای ادبیات ایران میسازد، نواندیشی در مرگاندیشی دیده میشود و زنجیروار ادامه مییابد. به حلقهی دوم این زنجیر که میرسیم، جامعه دهههای چهل و پنجاه را تجربه میکند. پرکارترین نویسندهی این دوره غلامحسین ساعدیست که یک گام فراتر میگذارد، به ماجرا ابعاد تازهای میدهد و در محتوای خود به زندگیشکنی میرسد. در این کتاب به وجوهِ مختلف تولید محتوای این دو نویسنده، در دو بخشِ طلسم هدایت و به بهانهی ساعدی، با شاخصهایی مانند مذهب، مرگ، زن، خانواده، سیاست و روند مدرنیته در ایران پرداخته شده است.
