درود بر همه ی شما عزیزانی که خاطرات و یادگارهای بر جای مانده از همسرم - خسرو پرویزی - را مطالعه و ملاحظه م یکنید. خسرو تنها آرزویش این بود که کتاب خاطراتش را به آخر برساند که متأسفانه چنین نشد و او بدون خبر پرواز کرد و مرا در این دنیای بی رحم تنها گذاشت... مطابق خواست خسرو - که در مقدمه ی خاطراتش نوشته- وظیفه ی گردآوری خاطرات و نوشته های پراکنده ی او را بر عهده گرفته ام.... باور نم یکنم از کسی بنویسم که 55 سال همدم و یار من بوده. در تمام این مدت، در ساختن 27 فیلم سینمایی و 19 فیلم مستند همراه او بودم. از این که همسر خسرو پرویزی هستم افتخار می کنم چون او یک انسان خوب، یک دوست خوب، همسر خوب و پدر خوبی بود. او زحمت زیادی برای سینمای ایران کشید و همیشه می گفت افتخار م یکنم که شرمنده ی وطنم نیستم و باز افتخار می کنم که این رشته ی دلخواهم را انتخاب کردم.